आठवले मग क्षण जरासे
थेंब पावसाचे असे झिरपले
अन फसले भास जरासे
वेलीवरची जुई कोवळी
बहरावी ऋतूत खुलुन
हळूच झुकता तळ्याकाठाशी
थरथरले थेंब जरासे
उगाच शब्दांचा मांडावा खेळ
भावनांची उमटावी घुसमट
गीत स्वरांचे कानी पड़ता
उमजावे त्यातील आघात जरासे
फान्दिवरचा चिमणा रावा
आळवणी त्याची सांज- सकाळ
क्षुब्ध मनाचा आर्त आकांत
ऐकुनी थांबले पक्षी जरासे
गर्द सावली आठवणीची
दाटुनी यावी मन्मनाला
ओठांच्या हसरया कडयातुन
साकारा येई दुःख जरासे
No comments:
Post a Comment